Leestijd: 2 minuten

Het is alweer bijna een maand geleden dat ik beëdigd ben, maar mijn terugkomst in de raad voelt als een warm bad waardoor je soms even de tijd vergeet. Berichtjes en woorden maken dat ik mij meer dan welkom voel. Terug in de Groningse raad als volksvertegenwoordiger, het past mij als een schoen, ik voel mij er thuis.

Tja, het blijft een uitzonderlijk verhaal. Drie officiële beëdigingen bij onze oud burgemeester en twee officiële bij de nieuwe burgemeester.  By far een record (denk ik, ik heb het niet geverifieerd). Desalniettemin zit er uiteraard een trieste kant aan dit verhaal. Iemand moest besluiten om te stoppen, waardoor mijn definitieve terugkeer een feit werd.

De eerste raadsvergadering

De raadsdag waarop ik opnieuw mocht toetreden tot de gemeenteraad staat onuitwisbaar in mijn geheugen gegrift. Wij, Marjet en ik, en onze trouwe aanhang (fractiemedewerkers en steunfractie) hebben tijd nodig gehad om bij te komen. De dag voelde op het laatst als een veldslag….

Er stonden twee grote onderwerpen op de agenda, beiden zorgden voor veel beroering tijdens de raadsvergadering,  waarvan het Diftar debat toch wel echt de kroon spande. In totaal hebben wij tijdens deze vergadering 3 uur besteed aan schorsingen. Dit is echt ongekend!

De dag begon al anders dan dat iedereen voorzien had. Er stond een debat over veiligheid op de agenda waarbij ik het woord zou voeren en hiermee mijn terugkeer in zou luiden of te onderstrepen. Ik had die dinsdagnacht mijn betoog wel een paar keer in mijn hoofd doorgenomen. Een debat is gewoon best spannend. Dit debat ging niet door, maar komt alsnog terug (voelt u de overeenkomst?)

Ik heb het geweten, mijn terugkeer in de raad. De eerste raadsvergadering van het politieke seizoen na het reces, begon om 17.00 uur en duurde tot 02.15 uur… We hebben vol overgave en strijdlust onze standpunten beargumenteerd. Met het Diftar debat hebben we voor nu winst geboekt, want voorlopig zal Diftar niet ingevoerd worden. En we kennen allemaal de uitspraak: “Van uitstel komt afstel”…

Werk aan de winkel

Ik herhaal wat ik al eerder heb gezegd, we staan voor grote uitdagingen in dit coronatijdperk. Alles voor dit coronatijdperk lijkt inmiddels ergens tot de prehistorie te behoren en het nieuwe normaal, wat voorheen als onmogelijk en onwerkelijk zou zijn bestempeld, is onze werkelijkheid geworden. Het is zoals het klinkt, onnavolgbaar en erg verwarrend.

Voor ons als politieke partij en voor mij in mijn nieuwe functie, maar bovenal als mens, betekent het, dat we heel zorgvuldig moeten luisteren en blijven omkijken naar elkaar. Wat leeft er, waar loopt men tegenaan, wat gaat goed en wat niet. Juist in deze tijd, nog meer dan ooit tevoren, moeten we in verbinding blijven met elkaar en zorgzaamheid tonen. Saamhorigheid is immers een groot goed!

Met warme groet,

Yaneth Palacio Menger