Blog

Slapen op het water?

Door januari 13, 2017 Geen reacties

Noorderslag
Wat doen toch al die hotelboten in onze wateren? Waarom zie je overal in de stad gele bordjes die verwijzen naar de ‘Artist village’? Waarom lopen er overal in de binnenstad artistiek uitgedoste types rond? Waarom klinkt er vanuit iedere kroeg, zaal, platenzaak, tent en zelfs kerk doorlopend muziek? Dat komt omdat Groningen voor vier dagen het middelpunt is van de Europese muziekscene vanwege Eurosonic/Noorderslag. Iedereen die wat voorstelt of wat wil voorstellen in de muziekwereld is er of zou er willen zijn. Het festival is namelijk al ver van tevoren uitverkocht. Dat hadden de bedenkers van Noorderslag in 1986 niet kunnen bevroeden, dat hun wedstrijd tussen Nederlandse en Belgische bandjes zou uitgroeien tot de belangrijkste Europese showcase op popmuziekgebied en daarmee ‘the place to be’. Prachtig toch, al die muzikanten die nog relatief onbekend zijn en even mogen ruiken aan en dromen van de roem die ze graag zouden willen vergaren.

Ook mooi om te zien is hoe in de slipstream van het festival andere meer lokale initiatieven ontstaan. Deels uit onvrede, omdat men vindt dat er te weinig aandacht voor Groninger bands is. Op festivals met namen als Noorderslachting, Pleuropsonic en allerlei andere varianten op het thema kregen en krijgen ook andere bands en muzikanten de kans zich voor het voetlicht te spelen. Die onvrede is begrijpelijk maar ook onvermijdelijk. De organisatie van Eurosonic/Noorderslag moet zich laten leiden door kwaliteit en niet door regionale herkomst van de acts om ook in de rest van Europa serieus genomen te worden. Al jarenlang horen we dat er kapers op de kust liggen, dat er andere, wellicht veel grotere, steden zijn die een dergelijk festival wel willen overnemen en daar veel geld voor over hebben. Als dat zou gebeuren zou dat niet alleen voor Groningen een groot verlies zijn. De charme van Groningen als stad en van het festival is de grote verscheidenheid op een relatief klein en beloopbaar gebied. Groningen kan het zich permitteren om vier dagen per jaar volledig in het teken van het festival te staan in tegenstelling tot grotere steden, waar de versnippering en de concurrentie op de loer liggen. Mooi houden zo en blijven genieten van die onbetaalbare blikken van buitenlandse muziekliefhebbers die voor het eerst van hun leven geconfronteerd worden met het eten uit de muur alvorens te gaan slapen op het water.

BertDijkhuizen

Author BertDijkhuizen

Meer artikelen van BertDijkhuizen