Blog

Queen of trash

Door april 6, 2017 Geen reacties

Ik heb hem te pakken! Deze ‘fantastische’ bijnaam klonk meerdere malen door het stadhuis vorige week. En nee, mijn leven is niet een grote puinzooi waardoor ik deze bijnaam heb gekregen. Het had alles te maken met het voorstel van de wethouder om DIFTAR in te voeren en dat mijn stem in de raad weleens de doorslaggevende stem zou kunnen zijn. Het idee van DIFTAR is uiteindelijk door de meerderheid van de raad van tafel geveegd.

Betalen per Kilo of zak
Ik stel je hierbij direct gerust dat ik het niet over een enge ziekte heb. DIFTAR is een afvalsysteem waarbij in plaats van een vast tarief, per kilo of per zak betaald moet gaan worden. 250 gemeenten in Nederland hebben al zo’n systeem en daarom leek het een heel logische stap dat ook de gemeente Groningen het DIFTAR systeem zou krijgen. Hoe meer afval je weggooit, hoe meer je gaat betalen. Logisch toch? Het simuleren van afvalscheiding is tenslotte een van de belangrijkste taken van de gemeente. Het voorstel van de wethouder zag er spik en span uit en ik ging daarom met alle vertrouwen de wijken in om te kijken of de bewoners het ook zo’n fantastisch plan zou vinden.

Geen kroeg was veilig
Maar de moed zakte mij steeds verder in de schoenen. In Beijum waren mensen heel sceptish over het plan. Er waren nog zoveel knelpunten en vraagtekens over ons huidige beleid waardoor de mensen wantrouwig waren richting de gemeente. En naar verloop van tijd stroomde mijn mailbox vol en waren er steeds meer mensen tegen het DIFTAR systeem. Ik heb dertien wijkorganisaties aan de lijn gehad en ook in de kroeg kon ik mij nog amper vertonen. Iedereen begon tegen mij over maar één onderwerp: DIFTAR. Voor mij werd het dus bijna wel een enge ziekte met veel vermoeidheidsklachten en ik kon helaas maar tot een conclusie komen. Er is een gebrek aan draagvlak onder de bevolking voor het DIFTAR systeem.

Zorgen over afvaldumping.
Er was een enorme vrees voor afvaldumping en kans op meer zwerfafval en niemand ontkent dat ook. En ook een kritiek punt was dat mensen fysiek of vanwege hun woonsituatie niet in staat zijn om hun afval te scheiden op een manier die voor hen het meest voordelig is. Om het systeem stadsbreed in te kunnen zetten moet het systeem opgetuigd worden met allerlei uitzonderingen zodat er een draak van een bureaucratisch systeem zal gaan ontstaan. Daar zit niemand op te wachten.

De gemeenteraad is soms net een soap
een dag voor de beruchte vergadering was het voor ons duidelijk als fractie. Wij gingen tegenstemmen. De wethouder zag dit echter niet aankomen. Ik weet niet hoe, maar had hij nou echt gedacht dat ik al die mensen voor de gek heb gehouden? Dacht hij nou werkelijk dat ik wekenlang een poppenkastvoorstelling aan het geven was? Ik kan jullie verzekeren dat zulk gedrag niet bij mijn kernwaarden past als politica. Al die weken was ik er oprecht niet uit of DIFTAR goed zou zijn voor Groningen en heeft ‘ mening van het volk’ mijn keuze om tegen DIFTAR te stemmen de doorslag gegeven. scheiden doe je samen, want niet het diftarsysteem scheidt beter het afval, maar de mensen achter het systeem doen dat. Na dit besluit aan de pers te hebben gemeld stond mijn telefoon roodgloeiend en wou RTV Noord mij nog LIVE in de uitzending hebben om te gaan debatteren met D66. Het bizarre trouwens van dit debat was dat mij verweten werd dat ik een dag van te voren mijn mening heb gegeven. BIZAR als je bedenkt dat al die andere 38 lieftallige collega’s dat al weken eerder hadden gedaan!

Van tafel geveegd
De wethouder ging poppetjes tellen en het was duidelijk dat er geen meederheid voor het voorstel was. Hij deed nog een poging bij andere tegenstanders maar dat mocht niet meer baten. DIFTAR kon niet rekenen op een meerderheid. Het voorstel werd ingetrokken en de nieuwe gemeenteraad in 2019 moet opnieuw gaan stemmen over DIFTAR.

Niets doen is geen optie
Maar niets doen is voor ons ook geen optie. Het is de afgelopen tijd wel duidelijk geworden dat je Groningers niet over een kam kan scheren en dat er maatwerk nodig is. Een gebied met veel hoogbouw heeft een andere benadering nodig dan woningen met een ruime tuin. We zouden per gebied kunnen kijken wat de meest doeltreffende manier van afvalscheiding is. Uiteraard is het niet de bedoeling dat we verschillende tarieven gaan hanteren voor verschillende gebieden maar wel meer maatwerk gaan leveren voor scheidingsmogelijkheden. Zoveel mensen, zoveel scheidingswensen. Daar ligt een uitdaging Als DIFTAR het niet redt is dat geen reden te wanhopen, er is namelijk genoeg te doen!

Meer weten? zie ook deze video!

 

Marjet Woldhuis

Author Marjet Woldhuis

Meer artikelen van Marjet Woldhuis